Unizo, Voka, Verso en VKW tonen zich in hun opiniestuk van hun beste kant. Niet discrimineren is volgens hen geen kwestie van verdraagzaamheid maar van georganiseerd eigenbelang. Het Minderhedenforum vindt het positief dat van Eetvelt en Leyman aandacht hebben voor diversiteit. Maar toch worden wij nog elke dag geconfronteerd met de gevolgen van discriminatie. In geen enkele Europese regio gaapt er zo’n grote kloof op de arbeidsmarkt tussen mensen met of zonder etnische roots als in Vlaanderen. De vergevorderde etnisch-culturele breuklijn tekent zich af bij werkenden, bij werklozen en in de arbeidsomstandigheden. En heeft dus ook een economische kost.

Unizo, Voka, Verso en VKW verwijzen in De Standaard naar de realisaties van hun eigen project Jobkanaal. Dat hielp vorig jaar zo’n 1.500 etnisch-culturele minderheden door actieve bemiddeling met bedrijven aan een job. Een goede zaak: zonder Jobkanaal zou de situatie allicht nóg erger zijn. Maar de realiteit blijft dat de situatie op onze arbeidsmarkt alarmerend is voor etnisch-culturele minderheden.

Als de vier grootste Vlaamse werkgeversorganisaties de arbeidsmarktkloof te lijf willen gaan met de huidige beleidsinitiatieven, moeten ze beseffen dat ze naar het front trekken met een loodjespistool. De cijfers liegen niet. De algemene werkloosheid daalt al twee maanden op rij, maar bij etnisch-culturele minderheden blijft ze onverbiddelijk stijgen. Door de crisis kwamen er uit deze groepen al 12.000 mensen bij in de werkloosheidsstatistieken.

“Als werkgeversorganisaties opteren we altijd voor een zakelijke benadering,” schrijven de werkgeversorganisaties. Zij willen zich baseren op cijfers, feiten en concrete acties, niet op emoties, zelfs bij een thema als ‘verdraagzaamheid’. Ook het Minderhedenforum onderschrijft zo’n zakelijke benadering. Dus waarom moeten wij, en velen met ons, vandaag vaststellen dat overheid en sociale partners betreffende evenredige arbeidsdeelname vaak verzuipen in vage intenties, wollige diversiteitscharters en nietszeggende protocollen?

Er is bijvoorbeeld geen transparantie over concrete en meetbare streefdoelen. Wij zeggen: geef ons feiten! Plak een cijfer op de aanwezigheid van kansengroepen in sectoren! In de bouw en in de horeca vinden we veel werknemers uit etnisch-culturele minderheden, terwijl het onderwijs, de media of zeehavens witte bastions blijven. Het zou werkgeversorganisaties en vakbonden sieren, als ze hun sectororganisaties met de neus op die feiten zouden drukken.

In het verleden ervoeren we dat de sociale partners niet staan te springen om het gebrek aan diversiteit zichtbaar te maken. Een voorstel om de aanwezigheid van ‘kansengroepen’ te meten d.m.v. cijfers in de sociale balans (een verplichte jaarlijkse rapportage) werd bijvoorbeeld met vereende krachten de nek omgedraaid in de Nationale Arbeidsraad. Het Minderhedenforum vraagt geen rigide quota voor bedrijven, wél ‘slimme’ streefcijfers . Daar kunnen sectororganisaties tenminste iets mee aanvangen.

Dezelfde transparantie moet er zijn bij de aanpak van discriminatie. De vraag naar regelmatige controles bij uitzendkantoren via ‘mystery shoppers’ viel jarenlang in dovemansoren. Tot het programma Volt undercover ging in de sector. Plots boog uitzendkoepel Federgon voor deze vorm van kwaliteitscontrole bij hun leden. Dat zeiden ze tenminste. Maar Federgon wil geen pottenkijkers. De vakbonden noch het Centrum voor Gelijkheid van Kansen mogen meewerken aan de steekproeven. Een zoveelste initiatief dat een stille dood sterft? De kans is helaas groot.

Werkgeversorganisaties die het echt menen met diversiteit en nondiscriminatie moeten meten en controleren. Dàt zou een invulling zijn van de zakelijke aanpak waarvoor ze in hun opinie pleiten. Het wordt dan ook hoog tijd dat werkgevers en vakbonden duidelijke afspraken maken (via het model van het sociaal overleg) over het personeelsbeleid en de acties die sectororganisaties ontplooien naar zogenaamde kansengroepen. Concrete engagementen kunnen opgenomen worden in collectieve arbeidsovereenkomsten in de bedrijven en de sectoren. Neem dus de handschoen op, Karel van Eetvelt en Peter Leyman, en besteed aandacht aan gediscrimineerde groepen, zoals etnisch-culturele minderheden, in het nieuwe interprofessionele akkoord. Want wij willen geen vrijblijvende ‘verdraagzaamheid’. Wij willen werk.

Naima Charkaoui, directeur Minderhedenforum