Wat de nota wel deed, is diversiteit in de media op de agenda zetten. “Het gevolg was een bewustwordingsproces,” verklaart Massaro. Duidelijk mét resultaat, want vandaag bijvoorbeeld opent (gratis) kwaliteitsdagblad De Pers met een verhaal over de Ramadan op de werkvloer. “Het is het hoofdartikel! Het heeft een grotendeels positieve strekking en er komen werkgevers , allochtone werknemers en hun Nederlandse collega’s aan het woord. Blijkbaar zijn er journalisten die hun hoofdredacteur kunnen overtuigen van het belang hiervan.” Massaro vermoedt dat het gaat om jonge journalisten “die met één voet in de multiculturele context staan”. En dat is effectief. Journalisten nemen nu eenmaal eerder iets aan van collega journalisten dan van politci of lobbyisten.

Een ander initiatief van Van der Ploeg was de mogelijkheid om via het Stimuleringsfonds voor de Pers startsubsidies te verlenen aan minderhedenbladen. Niet toevallig telt Nederland daar zo’n 100 titels van. Massaro: “Het Persfonds geeft geld en ruimte om te experimenteren. Er zijn uiteraard initiatieven die mislukken, maar er is veel innovatie en experiment. Bij een evaluatie van de minderhedenmedia bleek dat de oprichting van dit soort bladen nog steeds in de lift zit, maar dat hun overlevingskansen gering zijn door beperkte advertentiemiddelen en gebrek aan professionaliteit”. Daarom gaan er stemmen op om de ondersteuning meer te richten op de sector minderhedenbladen en minder op individuele bladen. Dat kan door samenwerking aan te moedigen (bij voorbeeld bij advertentiewerving en het zoeken naar distributiekanalen), en door workshops en coaching aan te bieden m.b.t. bedrijfsvorming en innovatieve journalistiek. Massaro vult aan: “Een Persfonds in Vlaanderen zou een goed idee zijn, op voorwaarde dat het onafhankelijk van de politiek kan opereren.”

Vlaanderen heeft geen minderhedenbladen. Minderheden maken hier wel radio. Sceptici beweren hier nog steeds dat minderhedenmedia slecht voor de integratie is. Onzin natuurlijk! Media maken is bij uitstek participeren! Media vormen immers een kanaal naar het publieke forum. Dat hebben Nederlandse politici goed gezien.

Het bewijs dat goed beleid loont komt van NPS. De Nederlandse Programmastichting besteedt een aanzienlijk deel van haar uitzendtijd aan multiculturele televisie en radio. Dat aandeel werd door Van der Ploeg nog opgetrokken tot respectievelijk 20 en 25%. Gesmaakte programma’s zoals ‘Premtime’ en ‘Rayman is laat’, die de hele Nederlandse samenleving raken, zijn het aangename gevolg. Los daarvan zijn beide voorbeelden trouwens gewoon erg goede televisie. Dat hoeft niet te verbazen,want de NPS verzamelde na al die jaren een pak expertise rond diversiteit en media. Dat daar nood aan is, bevestigt ook Giovanni Massaro: “Het beleid kan controleren. Politiek kan een stok achter de deur creëren. Dat sorteert effect. Maar het meeste resultaat bereik je wanneer mediamakers hen daarin volgen.”

Meer over Media & Diversiteit in Nederland (pdf)