Minderhedenforum logo
RSS        home        contact          zoek       

web_broodkruimelU bent hier: beleid > media > wittekerke
 
MEDIA: Interculturele televisie kampt met kinderziektes
03/10/2007 - Interculturele televisie is in maar mediamakers moeten nog leren rekening te houden met de allochtone kijker. Dat bewijst VTM met de soap Wittekerke. Het productiehuis D&D doet een verdienstelijke poging om Iraniërs op te voeren, maar laat hen helaas de verkeerde taal spreken. Het productiehuis is zelf niet blij met de lapsus.
 
De VTM-soap Wittekerke voert de Iraanse familie Sharaffi op. Op de fansite kan men lezen dat het gezin naar België vluchtte nadat Djila, docent literatuur en journalistiek, een artikel schreef over de rol van de vrouw in de islam. Haar man Fazel werd gearresteerd en mishandeld. Na twee weken werd hij vrijgelaten. Djila werd beschuldigd van belediging van de islam. Fazel en Djila besloten het proces niet af te wachten en vluchtten naar België. In België moest Fazel zijn opleiding medicijnen opnieuw doen omdat zijn diploma niet erkend werd. Djila werkt als poetsvrouw. De familie is geïntegreerd en spreekt Nederlands, zelfs met elkaar.

Onlangs (22/09/07) kwam de broer van Fazel over uit Iran. Gezien die geen Nederlands spreekt, converseren de broers in hun moedertaal, met name het Farsi (Perzisch). Of dat zou je toch verwachten. In de sopa spreken de karakters Arabisch. In Iran spreekt amper 1% Arabisch, en die vindt men zeker niet in Teheran.

Ook het productiehuis D&D vindt dit geen ideale situatie. Probleem is echter het vinden van de geschikte allochtone acteurs. Televisiemakers vissen sowieso uit een kleine vijver. Er zijn nu eenmaal niet veel allochtone acteurs. Als die dan ook nog eens aan een zeer gespecialiseerd profiel moeten voldoen, zijn ze helemaal onvindbaar want onbestaand. Volgens de makers hadden ook de acteurs met Marokkaanse roots er moeite mee dat hun Iraans personage plots Arabisch moest spreken. Het was kiezen tussen twee kwaden: of helemaal geen interculturele verhaallijn of roeien met de riemen (lees: acteurs) die men heeft. Dan toch liever de pragmatische aanpak.

Maar er kijken wel steeds meer allochtone kijkers! Multiculturele verhaallijnen in Vlaamse fictie wekken hun interesse. Velen onder hen kennen wel degelijk het verschil tussen Arabisch en Farsi. Daarom blijven we pleiten voor een zo accuraat mogelijke weergave van de multiculturele samenleving.