Zowel voor als na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 had iedereen de mond vol van de allochtone gekozenen. Nu het migrantenstemrecht geen issue is, blijft het bijzonder stil op dit vlak. Toch is het belangrijk dat het federale parlement niet enkel mannelijke blanke veertigers telt.

Het etnisch-culturele diversiteitsgehalte van Kamer en Senaat gaat er niet op vooruit. Terwijl het aantal vrouwen in de Kamer bij deze verkiezingen (voorlopig) steeg met 5,5 procent tot een totaal van 37,5 procent, daalt het aantal politici van niet-Europese afkomst in de Kamer van 5 naar 4. Dat is 2,6 procent. Tellen we er de politici met niet-Belgische Europese roots bij, dan blijven we nog steeds hangen op een luttele 4,6%. Een afspiegeling van de samenleving kan je dit niet noemen.

In de Senaat daalt het aantal allochtone politici dramatisch. De acht senatoren van allochtone origine hebben voorlopig maar één opvolger. Voor de definitieve cijfers is het wachten op de definitieve samenstelling van de Senaat, maar aan zeven senatoren komen we deze legislatuur niet meer.

Qua afkomsten zien we dat vooral politici met Marokkaanse of Italiaanse roots het tot in het parlement hebben geschopt. Daarnaast tellen we één parlementslid van Turkse origine. Andere afkomsten zijn voorlopig niet aanwezig.

Er zijn dus minder allochtone parlementsleden. Is dat erg? Voor de representativiteit van ons parlement is het alvast een stap achteruit. Inhoudelijk hangt veel echter af van de daadwerkelijke voeling van deze gekozenen met de etnisch-culturele minderheden en van de kwaliteit van hun parlementair werk. Op dat vlak kan de nieuwe lichting zeker vooruitgang boeken.

Het Minderhedenforum verwacht dan ook dat deze politici een persoonlijke verantwoordelijkheid opnemen om de stem van de minderheden ook in de politiek te laten spelen, en dat ze hiertoe hun oor te luisteren leggen bij de allochtone organisaties en bij de mensen zelf. Dit ontslaat uiteraard andere politici niet van hun verantwoordelijkheid om ook zelf deze groepen beter te leren kennen en hun bekommernissen naar het politiek toneel te brengen.

Poli Roumeliotis, medewerker algemeen beleid

Noot: de cijfers zijn gebaseerd op naamherkenning en houden geen appreciatie in